W standardowym wykonaniu części wewnętrzne zaworu:  grzyby, gniazda, trzpienie, klatki , tulejki prowadzące wykonane są z wysokostopowej stali austenitycznej X6CrNiMoTi 17-12-2 (1.4571) wg PN-EN 10088-1.

W celu zwiększenia mechanicznej i chemicznej odporności na oddziaływanie medium stosuje się następujące metody utwardzania części wewnętrznych: stellitowanie, azotowanie, obróbkę cieplną, powłoki ochronne.

Przez stellitowanie utwardza się powierzchnie na głębokość ok. 1 mm, do twardości ok. 40 HRC. Stellitowaniu mogą podlegać fazy uszczelniające grzyba i gniazda lub dodatkowo powierzchnie zarysu grzyba, otwory gniazd i tulejek prowadzących, powierzchnie trące trzpienia.

Grzyby o średnicy mniejszej niż 10mm mogą być wykonywane z pełnego stellitu.

Azotowanie (CrN) polega na utwardzeniu powierzchniowym części na głębokość ok. 0,1 mm, do twardości ok. 900 HV w wyniku procesów plazmowych lub dyfuzyjnych. Zalecane jest do stosowania dla powierzchni trących oraz narażonych na erozję.

Obróbkę cieplną stosuje się do uzyskania wysokiej wytrzymałości i odporności na zużycie. W zależności od rodzaju materiału można uzyskać twardość do 45 HRC (1.4057) lub 55 HRC (1.4125). Kompozytowe powłoki ochronne (BELZONA) stosuje się na powierzchniach wewnętrznych korpusu w celu ochrony przed erozją (flashing, media ścierne itp.) - maksymalna temperatura stosowania to +200°C.

Utwardzanie części wewnętrznych zaworu zalecane jest w następujących przypadkach:

• media erozyjne,
• mokry gaz lub para nasycona,
• suchy, czysty gaz: (Dp> 25 bar (do DN100), Dp> 12 bar (DN>100)),
• przepływ dławiony,
• początkowa kawitacja: (ciecz Dp> 10 bar, temp. > 315°C).

Przeciwwskazania w zakresie stellitowania:

• woda kotłowa uzdatniana hydrazyną,
• elementy perforowane.